Evert zoekt de grens op: van Achelse Kluis naar mysterieus Hageven, met Loek aan zijn zijde

Natuurlijk is de Achelse Kluis een markant punt dat iedereen wel kent. Maar volgens de kadasterkaart ligt de abdij zelf niet op Valkenswaards grondgebied! Bij de Kluizerbrug in de Sint-Benedictuslaan ga ik via een poort wat naar beneden en volg de Tongelreep en vervolgens de Haagbroekerloop. Dit is deel drie van 'Evert zoekt de grens op'.

Bij de Kluizerbrug word ik eerst nog geconfronteerd met de afbrokkelende muur van het abdijlandgoed. Ik maakte enkele jaren geleden nog mee dat een dame elke week speciaal uit Den Haag kwam om de muur beetje bij beetje opnieuw te voegen. Maar het verval is tóch begonnen. Loek krijgt hier zijn eerste snoepje. Ik maak een screenshot van de coördinaten van deze plek: WGS 84 N 51 18 10.6 en E 5 29 10.2 op een hoogte van 31,6 meter.

Ik volg de Tongelreepgrens, kom steeds dichter bij de abdij en even later verwijdert het klooster zich weer. Er ligt een rattenvangkooi tegen de kant. Het open landschap is mooi om te zien, er is zware bewolking en ik nader de rijksgrens Nederland-België, tevens de gemeentegrens van Valkenswaard. Het watertje dat ik volg is de Haagbroekerloop met links aan de overzijde de waterzuivering van Achel.

Enkele malen loopt een leiding over het riviertje, ondersteund met een balk. Ook liggen er drie simpele loopbruggetje over het water, soms half overwoekerd met struiken. Eenmaal bij rijksgrens sta ik oog en oog met grenspaal nr. 179, die schuin in het landschap staat. Ik zie in het stromende water ook een drijvende rattenval. Verderop lijkt het alsof de bevers een barricade aan het metselen zijn, zeker ook omdat een nabij staande boom onder is aangevreten.

Sint-Odilialaan

Ik loop recht op een bos af, met veel struiken, kan nauwelijks verder en moet wat rechts aanhouden. Na een sprong over een klein zijtakje van het riviertje zie ik allerlei betonnen blokken en een brugleuning liggen. Al gauw blijkt dat dit overblijfselen zijn van de voormalige spoorbaan die hier liep. In de bedding zie ik donker zand: volgens mij nog slakken uit Budel of Pelt. Ik arriveer aan de Sint-Odilialaan, en ben enkele meters in de Belgische gemeente Hamont-Achel.

Dan kom ik uit het kreupelhout, steek de N748 (Sint-Odilialaan) over en loop links van de weg naar het noorden, richting de rijksgrens, voorheen ook wel ‘bij de Grenslandmakelaar’ genoemd. Hier lopen de rijksgrens en de gemeentegrens dwars over de Sint-Odilialaan / Maastrichterweg. Het laatste pand aan de linkerkant, vóór de rijksgrens, lijkt twee adressen te hebben. Er zit een steen boven de brievenbus met de tekst Maastrichterweg 260, en op de rechter pilaster staat het huisnummer 25. Rara.. Kortbij dit huisnummer staat het Belgische straatnaambordje Sint-Odilialaan.

De coördinaten ter plekke: N 51 17 16.9 en E 5 28 11.9 Hoogte: 33.3 meter. Net voorbij de grote woning moet ik links. Daar loopt een pad, dat overgaat in weiland, richting het perceel met de naam Vork.

Rechts strekt zich een enorm stuk landbouwgrond uit. Het doet me denken aan de Noordoostpolder; zo wijds is het gezicht. Het is prachtig weer; negentien graden. Bij de eerste knik in de grens ligt een betonnen hoekige steen in de berm. Aan de Belgische kant zie ik een straatnaambordje met Kattebos en op Nederlands gebied staat een wandelbordje Groote Heide naar knooppunt 131. Een gele driehoekige pijl wijst terug naar het douanekantoor, en bevat nummer 73.

181

Behalve voetgangers en landbouwvoertuigen komen hier ook paarden. Hier en daar ligt paardenpoep en in het pad zie je afdrukken van hoefijzers. In de berm van een Belgisch perceel heeft de eigenaar bloemen gezaaid om het milieu, het landschap en de natuur te ondersteunen. ’n Eind verderop zie je in de verte weer een ‘echte’ grenspaal staan, ditmaal met nummer 181. Ik meen me te herinneren dat in tijden van wereldkampioenschappen voetbal deze paal oranje werd geverfd.

De grens is hier een strakke lijn. Dan zie ik een modelvliegtuigje in de lucht, verderop zijn mannen bezig met zo’n toestel, en op een tafel staan ook nog twee exemplaren. De gele heeft als nummer JV-65-46. Waarschijnlijk betreft het hier een populair radiografisch bestuurd modelvliegtuig. De sloot die het terrein afbakent bevat bruin water. Blijkbaar zit er veel ijzer in het grondwater, dat oxideert als het in contact komt met zuurstof.

Ik maak even later een foto van een lisdodde of rietsigaar, omdat die zo’n mooie wolk van pluisjes heeft: zaadjes die zullen gaan wegwaaien. Tegen de zon in geeft het een mooi effect.

Rustgebied

Na het perceel met de naam Peel en een stuk grond dat Horsten heet, maakt de grens weer een knik, gemarkeerd door een zogenaamde steungrenspaal: een vierhoekige betonnen paal zonder enig kenmerk. Ik loop nu kort langs de Dommel en tref voor het eerst een geel bordje aan van Natuurmonumenten met de tekst Dommeldal / De Pee / Rustgebied voor dieren / Geen Toegang. Dat wordt lastig. Ik respecteer natuurlijk het bord en moet nu met een kring om dat stuk grond heen.

Ik loop naar grenspaal 182 en zie kogelgaten in de voet. De paal zit mooi in de verf, de peer die bovenop zit, lijkt onbeschadigd. Zoals bij alle palen is het jaartal 1843 aangebracht. Bovendien aan de Nederlandse zijde het wapen van Nederland met de leeuw, aan de Belgische zijde het Belgische wapen, óók met een leeuw.

Na grenspaal 182 komt het natuurgebied Het Hageven in beeld en gaat de wandelroute naar het zuidelijkste puntje van Valkenswaard, bij grenspaal 185.

Een Hagevenbord heet je welkom. Loek en ik moeten enkele malen over een stromend watertje springen. Er lopen diverse sleuven of geulen, die haaks op de Dommel staan. Ik zit kortbij De Windhoek, De Achterste Brug, Lage Heide en het Kraaienven. Links, op Belgisch gebied, ligt het drassige terrein Achthoek en Nationaal Reservaat Het Hageven. Is het mysterieuze zuidelijke puntje bereikbaar?

Download de gratis app van Valkenswaard24 en mis niets → Apple | Android